Μικρή ιστορία της ψαροφαγίας στην αρχαία Ελλάδα

Το ψάρεμα ως απασχόληση δεν περιλαμβανόταν στις προτιμήσεις των αρχαίων. Θεωρούνταν μια μάλλον βαρετή δραστηριότητα κι ο Πλάτων γράφει σχετικά:
« Φίλοι μου, μακάρι να μη σας πιάσει η επιθυμία και ο έρωτας για ψάρεμα, ούτε με αγκίστρι, ούτε με όποιον άλλο τρόπο να πιάσετε τα ζωντανά που ζούνε στα νερά. Ούτε για το ψάρεμα εκείνο το τεμπέλικο που ή είσαστε ξύπνιοι ή κοιμόσαστε, τη δουλειά την κάνουν οι κιούρτοι.» [Πλάτωνος, Νόμοι, 883e.] Εκτός από τους κιούρτους, τα καλάθια δηλαδή μέσα στα οποία παγιδεύονταν τα ψάρια, το αγκίστρι, η πετονιά, η συρτή, τα δίχτυα ήταν τα βασικά μέσα ψαρέματος.
Αν και ο Όμηρος δεν κάνει αναφορά στην ψαροφαγία, στη μεταγενέστερη εποχή το ψάρι αποτελεί προσφιλή τροφή των ελλήνων. Οι τρόποι ψαρέματος δεν διέφεραν από τους σημερινούς και οι αρχαίες λέξεις για τις συναγρίδες, τους ροφούς, τους τόνους και τα άλλα είδη της θαλάσσιας πανίδας μοιάζουν με τις σημερινές, αν δεν είναι ίδιες. Πολλά ψάρια, ιδιαίτερα ο τόνος, ψαρεύονταν στη Μαύρη θάλασσα και μεταφέρονταν στην ψαραγορά της Αθήνας. Στην αγορά μπορούσε να βρει κανείς και παστά ψάρια, όπως επίσης και μαλάκια, καλαμάρια, σουπιές και χταπόδια. Ένα από τα προσφιλέστερα εδέσματα ήταν τα χέλια που αφθονούσαν στη λίμνη της Κωπαίδας και με τη μορφή του φιλέτου σερβίρονταν στα συμπόσια, ως δείγμα εξαιρετικής πολυτέλειας.

Βλ. Robert Flacelière, O δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, μτφρ. Γερασ. Δ. Βανδώρου, εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα, 1986, σ..230-232.