1. Προέλευση και εξέλιξη του αθλητισμού

Οι πρώτες μορφές αθλητισμού περιλαμβάνονται στις φυσικές δραστηριότητες του πρωτόγονου ανθρώπου και είναι συνυφασμένες με τον αγώνα της επιβίωσής του, την εξασφάλιση δηλαδή τροφής και την προστασία του από τους κινδύνους του φυσικού περιβάλλοντος. Ιδιαίτερα οι κυνηγετικές του ασχολίες περιλάμβαναν πολλές από τις δραστηριότητες που εξελίχθηκαν στη συνέχεια σε αθλήματα. Το τρέξιμο, το πήδημα μιας τάφρου, η χρήση του ακοντίου ως όπλου και η πάλη σώμα με σώμα με τους εχθρούς του ή με τα άγρια θηρία ήταν συνηθισμένες ενέργειες και πρακτικές της καθημερινής του ζωής. Πολλές μυθικές παραδόσεις αναφέρονται σε κατορθώματα ηρώων με εξαιρετικές σωματικές ικανότητες που με τη δράση τους αποσκοπούσαν στην προσφορά κοινωνικών υπηρεσιών. Οι άθλοι του Ηρακλή ή του Θησέα διασώζουν την ανάμνηση αυτού του αγώνα που δεν είναι απλά επίδειξη ή απόδειξη ρώμης, αλλά αποτελεί προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Ο ελληνικός πολιτισμός έδωσε στον αθλητισμό το πλήρες νόημά του. Τον κατέστησε αυτόνομη δραστηριότητα, τον συνέδεσε με την έννοια του αγώνα και τον θεώρησε βασικό στοιχείο για την ολοκλήρωση της ανθρώπινης φύσης. Του απέδωσε πνευματικό και ηθικό χαρακτήρα και τον συνέδεσε με τις έννοιες του κάλλους και της αρετής.