|
||||||||||||
|
||||||||||||
1. Τα αρώματα Υπήρχαν μέσα στις αίθουσες του συμποσίου, όπως και στο γυναικωνίτη, αυτά τα ψηλά μαγκάλια με αρώματα [θυμιατήρια] που φιγουράρουν επίσης στις θρησκευτικές τελετές. Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πολλά αρώματα σε όλες τις περιπτώσεις. Οι καλεσμένοι τρώνε χωρίς να μιλάνε, όταν ξαφνικά ακούνε χτυπήματα στην πόρτα. Είναι ο μπουφόνος, το παράσιτο, ο Φίλιππος, μαζί μ' ένα δούλο του και ζητάει να δειπνήσουν κι οι δυο τους. Ο Καλλίας τον καλεί να πάρει θέση: «Βλέπεις τους καλεσμένους μας σοβαρούς. Έρχεσαι πάνω στην ώρα για να τους κάνεις να γελάσουν». Μα τα αστεία του Φίλιππου στην αρχή δεν καταφέρνουν τους καλεσμένους να γελάσουν. Τότε σταματάει το φαγητό του, σκεπάζει το πρόσωπό του και ξαπλώνεται τεντωμένος επάνω στο κρεβάτι: φαίνεται να κλαίει, όλοι οι παρευρισκόμενοι τον λυπούνται. Του λένε να φάει και του υπόσχονται επίσης πως θα γελάσουν όταν ξανακάνει αστεία.
Μετά σήκωσαν τα τραπέζια και τα πήγαν αλλού, έκαμαν σπονδές, τραγούδησαν τον παιάνα, δηλαδή άρχισε πια το καθαυτό συμπόσιο. Ένας ταχυδακτυλουργός από τις Συρακούσες εμφανίστηκε για να τους διασκεδάσει [κώμος] με μια ομάδα που την αποτελούν τρεις: μια καλή αυλητρίδα, μια χορεύτρια-ακροβάτισσα κι ένα αγόρι πολύ όμορφο που παίζει κιθάρα κι είναι μαζί και χορευτής. Φαίνεται πως ο πλούσιος Καλλίας είχε νοικιάσει από πριν τον Συρακούσιο και την ομάδα του για να διασκεδάσει τους καλεσμένους του. Ο Ξενοφών μας αφήνει να το καταλάβουμε λέγοντάς μας μόνο πως αυτός ο ιμπρεσάριος εμφάνιζε αυτούς τους χορευτές κι αυτούς τους μουσικούς για να κερδίζει χρήματα.
Μετά απ' αυτό, η ακροβάτισσα, με τον ήχο του αυλού, κάνει ρυθμικά θαύματα με δώδεκα στεφάνια, μετά κάνει επικίνδυνα παιχνίδια μ' έναν κύκλο που έχει σπαθιά γύρω-γύρω που περνά από μέσα του και καθένα από τα νούμερα αυτά τα σχολιάζουν οι καλεσμένοι.
|