α Οδηγίες πριν τον αγώνα αρματοδρομίας
Ο Νέστορας συμβουλεύει το γιο του Αντίλοχο λίγο πριν το αγώνισμα της αρματοδρομίας στο οποίο θα λάβει μέρος ο τελευταίος:
«Αντίλοχε, αλήθεια εσένα, μ' όλο που είσαι νέος, σου έδειξαν αγάπη ο Δίας και ο Ποσειδώνας και σου δίδαξαν κάθε λογής ιππική τέχνη, γι' αυτό και δεν χρειάζεται και πολύ να σε δασκαλέψω. [...] Εκείνος που έχει πεποίθηση στα άλογα και στο άρμα του και κάνει μεγάλους γύρους εδώ και εκεί, χωρίς να προσέχει, τα άλογά του ξεμακραίνουν από τον ίσιο δρόμο, κι ούτε μπορεί να τα συγκρατήσει. Εκείνος όμως που τύχει να ξέρει τεχνάσματα, κι αν ακόμα κυβερνάει άλογα πιο αδύνατα, έχοντας πάντα το μάτι του στο τέρμα, κάνει κοντά-κοντά του τη στροφή και δεν ξεχνάει πως πρέπει από την αρχή να τραβά τα λουριά, τα καμωμένα από δέρμα βοδιού, μόνο κυβερνάει σταθερά και έχει το μάτι του πάντα πάνω σ' αυτόν που τρέχει μπροστά του. Θα σου πω και το σημάδι (νύσσα) που φαίνεται πολύ καθαρά, και δεν θα σου ξεφύγει: είναι ένα ξερό ξύλο στημένο [...], το στηρίζουν δυο άσπρες πέτρες [...] και τώρα ο γρήγορος στα πόδια θείος Αχιλλέας το έβαλε για τέρμα. Εσύ τώρα πέρνα το άρμα και τα άλογα δίπλα-δίπλα, μόλις που να μην το αγγίξεις, κι ο ίδιος να γέρνεις μέσα στο καλοπλεγμένο αμάξι λίγο προς τα αριστερά, και το δεξί άλογο κέντα το φωνάζοντάς του και χαλάρωνέ του τα λουριά με τα χέρια σου. Το αριστερό πάλι άλογο ας περάσει κοντά-κοντά από το σημάδι τόσο που να φανεί πως το κεφαλάρι (πλήμνη) του καλοφτιαγμένου τροχού αγγίζει την επιφάνεια της πέτρας, κοίταζε όμως να μην αγγίσεις την πέτρα, μήπως και πληγώσεις τα άλογα και σπάσεις το άρμα, θα είναι χαρά για τους άλλους και ντροπή για σένα τον ίδιο. [...]», Ιλιάδα, Ψ 306-343.

β Η εκκίνηση της αρματοδρομίας:
«Ύστερα ανέβηκαν στα αμάξια και έριξαν κλήρους, τους κούνησε ο Αχιλλέας, και πετάχτηκε ο κλήρος του Αντίλοχου, του γιου του Νέστορα. Ύστερα από αυτόν βγήκε ο βασιλιάς ο Εύμηλος, [...] Τότε στάθηκαν στη σειρά, και ο Αχιλλέας τους έδειξε το τέρμα, μακριά μέσα στον ίσιο κάμπο. Κοντά στο τέρμα έβαλε να καθίσει παρατηρητής ο ισόθεος Φοίνικας, ο σύντροφος του πατέρα του, για να έχει το νου του στο τρέξιμο και να πει την αλήθεια όλη. Εκείνοι όλοι μαζί πάνω στα άρματα σήκωσαν τα μαστίγια και χτύπησαν τα άλογα με τα λουριά τους, και τους έδιναν κουράγιο φωνάζοντας, με πολλή βιάση.», Ιλιάδα, Ψ 352-364.