[Αριστοτέλους, Κατηγορίες 4. 1 b 25 - 2 a 10, μτφρ. Δημ.
Λυπουρλής, περιοδικό Φιλόλογος.]
Κάθε λέξη ή έκφραση που λέγεται δίχως σύνδεση με μιαν άλλη δηλώνει
ή ουσία ή ποσό ή ποιόν ή σχέση ή τόπο ή χρόνο ή στάση ή κατάσταση
ή ενέργεια ή πάθημα. Ας το πούμε διαγραμματικά: παραδείγματα για
την ουσία είναι: " άνθρωπος", " άλογο" · για
το ποσό: " δύο πήχεις", " τρεις πήχεις"· για
το ποιόν: "άσπρο", "γραμματικό"· για τη σχέση:
"διπλάσιο", "μισό", "μεγαλύτερο"·
για τον τόπο: "στο Λύκειο", "στην αγορά"· για
τον χρόνο: "χτες", "πέρυσι"· για τη στάση: "βρίσκεται",
"κάθεται"· για την κατάσταση: "φοράει παπούτσια",
"είναι οπλισμένος"· για την ενέργεια: "κόβει",
"καίει"· για το πάθημα: "είναι κομμένος", "είναι
καμμένος". Τίποτε από όλα αυτά δεν λέγεται μόνο του σε μια
καταφατική πρόταση· η καταφατική πρόταση προκύπτει με τη σύνδεση
των λέξεων αυτών μεταξύ τους: μια καταφατική πρόταση πρέπει ή να
αληθεύει ή να ψεύδεται, από τις λέξεις όμως ή τις εκφράσεις που
λέγονται δίχως σύνδεση (π.χ. "άνθρωπος", "άσπρο",
"τρέχει", "νικάει") καμιά δεν είναι από μόνη
της αληθής ή ψευδής.