[Αριστοτέλους, Ηθικά Νικομάχεια Θ 1. 1155 a 3 -16, μτφρ.
Δημ. Λυπουρλής, περιοδικό Φιλόλογος.]
Ύστερα από όλα αυτά η λογική συνέχεια είναι να μιλήσουμε για τη
φιλία· γιατί και η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή κάτι που πάει
μαζί μαζί με την αρετή· είναι, επίσης, κάτι το εντελώς απαραίτητο
στη ζωή. Ποιος θα δεχόταν, πράγματι, να ζει δίχως φίλους, έστω κι
αν είχε όλα τα υπόλοιπα αγαθά; Απόδειξη ότι ακόμη και οι πλούσιοι
άνθρωποι, ακόμη κι αυτοί που έχουν αξιώματα και δύναμη, χρειάζονται
φίλους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο -αυτή δεν είναι η κοινή αντίληψη;
Αλήθεια, τι να την κάνουν όλη αυτή την ευτυχία και την ευμάρειά
τους, αν τους λείπει η δυνατότητα να κάνουν ευεργεσίες, που γίνονται,
ως γνωστόν, κατά κύριο λόγο, και με τον επαινετότερο μάλιστα τρόπο,
προς τους φίλους; Και κάτι άλλο: πώς θα διασωθεί και πώς θα διαφυλαχθεί
όλη αυτή η ευμάρεια δίχως φίλους; Μην ξεχνούμε πως όσο πιο μεγάλη
είναι, τόσο πιο εκτεθειμένη είναι σε κινδύνους. Άλλωστε στη φτώχεια
και σε όλες τις άλλες κάθε είδους δυστυχίες το μόνο καταφύγιο είναι,
κατά τη γνώμη όλων, οι φίλοι. Η φιλία βοηθάει: τους νέους να αποφεύγουν
τα σφάλματα, τους ηλικιωμένους να έχουν τη φροντίδα που χρειάζονται
εξασφαλίζοντας ένα αντιστάθμισμα για όσα, λόγω αδυναμίας, δεν μπορούν
να πράξουν οι ίδιοι, και αυτούς που βρίσκονται στην ακμή της ηλικίας
τους με το να τους εξωθεί προς τις σωστές πράξεις. "Σαν παν
οι άνθρωποι συνδυό ..." -φυσικά φυσικότατα, αφού είναι τότε
πιο πολύ σε θέση και να σκεφτούν μα και να δράσουν.