Η φιλία είναι κορυφαία έννοια της αριστοτελικής ηθικής.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η φιλία είναι μια από τις προϋποθέσεις για την ευδαιμονία του ανθρώπου και η απόδειξη της κοινωνικής του φύσης.

Σε ένα πρώτο στάδιο ο άνθρωπος, επειδή δεν είναι αυτάρκης, επιδιώκει τη σύναψη φιλιών που θα τον ωφελήσουν [Φιλία διά το χρήσιμον]

Σε ένα δεύτερο και υψηλότερο στάδιο σκοπός της φιλίας είναι η από κοινού ευχαρίστηση, η ικανοποίηση, η διασκέδαση που μας εξασφαλίζει η παρουσία των φίλων [Φιλία δι’ ηδονήν].

Τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας δύσκολα αντέχουν στη δοκιμασία του χρόνου και εύκολα διαλύονται, όταν παρουσιαστούν δυσκολίες. Το χρόνο και τις δυσκολίες μπορεί να ξεπεράσει μόνο η φιλία που δεν επιδιώκει προσωπικό όφελος αλλά το όφελος του φίλου [Φιλία δι’ αγαθόν]. Η φιλία αυτή αποβλέπει στην αρετή και το αγαθό ως αυτοσκοπό• παράλληλα όμως εξασφαλίζει και τη χρησιμότητα και την ηδονή.

Σύγκρινε την Αριστοτελική «φιλία» με τη χριστιανική «αγάπη».