Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε το 384 π.Χ. και από δεκαεπτά χρονών μαθήτευσε για 20 χρόνια κοντά στον Πλάτωνα στην Αθήνα. Κατόπιν και ως το τέλος της ζωής του το 322 π.Χ., έδρασε και δημιούργησε το έργο του.
Ο 4ος αιώνας π.Χ., κατά τη διάρκεια του οποίου έζησε, ξεκίνησε με τη σπαρτιατική ηγεμονία, μετά τη νίκη των Σπαρτιατών στον πελοποννησιακό πόλεμο. Ακολούθησε η θηβαϊκή ηγεμονία, ενώ, μετά τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ., στην Ελλάδα επικράτησαν οι Μακεδόνες. Το Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος που επεξέτεινε την ελληνική ισχύ ως την Ινδία. Μετά το θάνατό του αρχίζει η λεγόμενη ελληνιστική εποχή.
Στην Αθήνα είχε παρέλθει η εποχή των μεγάλων τραγωδών. Η πόλη όμως ήταν ακόμη το πνευματικό κέντρο της διανόησης. Η Ακαδημία του Πλάτωνα ήταν κέντρο φιλοσοφικού λόγου, ενώ την ίδια εποχή στην Αθήνα διέπρεπαν οι ρήτορες Ισοκράτης και Δημοσθένης. Στις τέχνες διακρίνανταν ο γλύπτης Πραξιτέλης και στη ζωγραφική ο Απελλής, προσωπικός ζωγράφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.