|
(Επιστ. προς Μενοικέα, 122, μτφρ. Χ. Θεοδωρίδης)
«Όταν κανείς είναι νέος να μην αργεί να φιλοσοφεί κι όταν
φτάσει στα γερατιά να μη λυπάται τον κόπο να φιλοσοφεί. Γιατί
κανείς δεν είναι άωρος ούτε πάρωρος για κείνο που κάνει την
υγεία της ψυχής. Όποιος λέγει πως δεν είναι ακόμα ή πως πέρασε
η ώρα να φιλοσοφεί, μοιάζει όποιον λέγει πως δεν ήρθε ακόμα
ή πως πέρασε πια ο καιρός για την ευδαιμονία. Ώστε πρέπει
να φιλοσοφεί κι ο νέος κι ο γέρος, ο νέος για να είναι νέος
μαζί και γέρος με την αφοβία για κείνα που θα ‘ρθουν, ο γέρος
για να νεάζει με την ανάμνηση των αγαθών που χάρηκε. Πρέπει
λοιπόν να μελετήσουμε όσα κάνουν την ευδαιμονία, γιατί, όταν
αυτή την έχουμε, τα έχουμε όλα, όταν πάλι τη στερηθούμε κάνουμε
όλα για να την αποχτήσουμε».
|