(Επιστ. προς Μενοικέα, 130-131, μτφρ. Χ. Θεοδωρίδης)
Και την ολιγάρκεια την έχουμε για μεγάλο καλό, όχι για να ζούμε
πάντα με λίγα, παρά σα δεν έχουμε τα πολλά να ευχαριστιόμαστε
με τα λίγα, πιστεύοντας ειλικρινά πως την πολυτέλεια τη χαίρονται
πιο ευχάριστα όσοι τη χρειάζονται λιγότερο και πως το φυσικό
το πορίζεται κανείς εύκολα, το μάταιο όμως δύσκολα. Γιατί τα
λιτά φαγητά δίνουν την ίδια ευχαρίστηση με τα πολυδάπανα δείπνα
όταν παραμερίζουν ολότελα το δυσάρεστο αίσθημα της πείνας. Ψωμί
και νερό δίνουν την ίδια ευχαρίστηση, όταν τα παίρνει κανείς
την ώρα που τα χρειάζεται. Το να συνηθίζει λοιπόν κανείς με
ζωή απλή κι όχι πολυδάπανη είναι ωφέλιμο στην υγεία, κάνει τον
άνθρωπο άοκνο στις υποχρεώσεις της ζωής, κι όταν πότε πότε μας
δίνεται ευκαιρία για πλουσιότερο φαγοπότι, μας κάνει πιο καλοδιάθετους
και μας οπλίζει με θάρρος στις ιδιοτροπίες της τύχης. |