Στη θέση της πολιτικής αλλά και του έρωτα ο Επίκουρος τοποθετεί τη φιλία. Η φιλία είναι γι’ αυτόν από μόνη της μια αξία, έστω κι αν αρχικά δημιουργείται χάρη στην αμοιβαία ωφέλεια, που προσδοκούν όσοι τη συνάπτουν.
Μακριά από κάθε πολιτική οργάνωση και ιεραρχία οι φίλοι συνομιλούν, συζητούν, βοηθιούνται, συν-χαίρονται και συν-λυπούνται.
Ο Κήπος ήταν ο τόπος όπου καλλιεργήθηκε η γνήσια φιλία. Ο Επίκουρος δεν ήταν μόνο δάσκαλος και καθηγητής αλλά και φίλος με τους μαθητές του· η φιλία ήταν αυτή που έδενε όλους τους επικούρειους άσχετα από φύλο, εθνικότητα και κοινωνική τάξη και γι’ αυτό στον Κήπο ζούσαν άντρες και γυναίκες, ελεύθεροι και δούλοι σε συνθήκες ισότητας και αλληλοεκτίμησης.