| Οι ηδονές διακρίνονται
σε κατά κίνησιν και σε καταστηματικές
ηδονές.
- Η κατά κίνησιν ηδονή
συνίσταται στην ευχαρίστηση που αισθανόμαστε, τη
στιγμή που ικανοποιούμε μια ανάγκη μας (π.χ. η ευχαρίστηση
ενός πεινασμένου, όταν αρχίσει να τρώει).
- Καταστηματική ηδονή
είναι το αίσθημα της ευχαρίστησης που έχουμε, όταν
έχουμε ικανοποιήσει μια συγκεκριμένη ανάγκη (π.χ.
το αίσθημα ικανοποίησης που έχουμε μετά το φαγητό).
Ανώτερες είναι οι καταστηματικές ηδονές και θα πρέπει,
όταν ικανοποιούμε τις ανάγκες μας και αισθανόμαστε
τις κατά κίνησιν ηδονές, να σκεφτόμαστε πάντοτε
αυτό που θα ακολουθήσει (αν π.χ. φάμε υπερβολικά,
μπορεί βέβαια να αισθανόμαστε ωραία όταν τρώμε,
αργότερα όμως θα αισθανθούμε δυσφορία).
|
Οι ηδονές διακρίνονται επίσης σε σωματικές
και πνευματικές. Ύψιστη ηδονή είναι η ευχαρίστηση
που αισθανόμαστε, όταν εκλείψει κάθε τι που θα μπορούσε
να μας ενοχλήσει (αοχλησία). Έτσι για
το σώμα είναι η απουσία του αισθήματος της πείνας, της δίψας,
το αίσθημα της υγείας κτλ. Για το πνεύμα είναι η αταραξία,
η απουσία ταραχής.
Ανώτερες, και γι’ αυτό προτιμότερες, είναι οι πνευματικές
ηδονές. Η ύψιστη πνευματική ηδονή είναι η αταραξία
της ψυχής. Την ψυχική αυτή ηρεμία μπορεί ο άνθρωπος
να πετύχει, όταν υπερνικήσει τους φόβους και όλα αυτά που
του προξενούν θλίψη και πόνο.
- Θα πρέπει λοιπόν, κατά τον Επίκουρο, να πάψουμε
να φοβόμαστε τους θεούς, γιατί οι θεοί δεν επεμβαίνουν
στα ανθρώπινα πράγματα.
- Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε το θάνατο, γιατί ο
θάνατος σημαίνει απουσία κάθε αίσθησης· κάτι είναι
κακό, όταν το αισθανόμαστε (π.χ. ο πόνος είναι κάτι
κακό, γιατί τον αισθανόμαστε, πονάμε). Το θάνατο όμως
δεν πρόκειται να τον αισθανθούμε ποτέ, αφού θάνατος
σημαίνει απουσία κάθε αισθήματος.
- Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε για τις αρρώστιες και
για τους πόνους, διότι οι πόνοι είναι ή ανεκτοί ή
ανυπόφοροι. Τον ανεκτό πόνο μπορούμε να τον υποφέρουμε
και να τον κατανικήσουμε, ο ανυπόφορος όμως πόνος
δε διαρκεί, γιατί οδηγεί γρήγορα στο θάνατο.
- Δεν πρέπει να φοβόμαστε τους συνανθρώπους μας,
αρκεί να είμαστε δίκαιοι, να τηρούμε τους νόμους
και να αποφεύγουμε την εμπλοκή μας στα κοινά.
- Τέλος, για να διατηρούμε την ψυχική μας γαλήνη,
είναι αναγκαία η αποφυγή συναισθηματικών δεσμεύσεων
(όπως είναι ο έρωτας, η οικογένεια) και η αποχή
μας από τα κοινά.
|
|
|
