Η φιλοσοφία του Επικούρου είχε μεγάλη διάδοση όχι μόνο στην ελληνική Ανατολή αλλά και στη Δύση, όπου κυριαρχούσαν οι Ρωμαίοι. Ο σημαντικότερος οπαδός του Επικούρου στη Ρώμη υπήρξε ο Τίτος Λουκρήτιος Κάρος (περίπου 98-54 π.Χ.), ο συγγραφέας του περίφημου διδακτικού έπους De rerum natura (=Περί της φύσεως των πραγμάτων), όπου παρουσιάζεται η φυσική διδασκαλία του Επικούρου.
Οπαδοί του Επικούρου υπήρξαν για μια εποχή οι ποιητές Βεργίλιος, Οράτιος και Τίβουλλος.
Μέχρι και τον 3ο μ.Χ. αιώνα ο επικουρισμός ήταν από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές σχολές με χιλιάδες οπαδούς σε ολόκληρη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μάλιστα τον 2ο αι. μ.Χ. σε μια πόλη της Λυκίας της Μ. Ασίας, τα Οινόανδα χαράχτηκε στους τοίχους μιας στοάς της αγοράς μια τεράστια επιγραφή με τα δόγματα του Επικούρου· στόχος αυτής της επιγραφής ήταν καθώς διαβάζουμε «να παρουσιαστούν σε όλους τα φάρμακα της σωτηρίας».
Οι ιδέες όμως του Επικούρου, η πίστη του για την ηδονή ως το υπέρτατο αγαθό, μια θέση που παρεξηγούσαν ή και διαστρέβλωναν οι αντίπαλοί του, δημιούργησαν ένα κλίμα αρνητικό για τη φιλοσοφία αυτή. Οι χριστιανοί πατέρες τον καταδίκασαν και μόνο το 15ο αι. μ.Χ. βλέπουμε ένα μεγάλο λόγιο, το Λορέντζο Βάλλα, να υπερασπίζεται σε ένα έργο του τον Επίκουρο και την ηθική του.
Οπαδός του Επικούρου υπήρξε τον επόμενο αιώνα ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Μισέλ ντε Μονταίν, ενώ από τη σκέψη του επηρεάστηκε και ο φιλόσοφος Τζιορντάνο Μπρούνο (1548-1600).
Κέντρο του νεότερου επικουρισμού έγινε η Γαλλία. Ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος, αστρονόμος, μαθηματικός και φυσικός, ηγούμενος Πιερ Γκασσαντί στα έργα του Η ζωή και τα ήθη του Επικούρου (1647) και Σύνταγμα της φιλοσοφίας του Επικούρου (1649) υποστήριξε τη φυσική και την ηθική του Επικούρου, προσπαθώντας να προσαρμόσει τις ιδέες του στο χριστιανικό δόγμα.