Σύμφωνα με τον Επίκουρο η ανθρώπινη πολιτεία είναι δημιούργημα της ανάγκης. Οι νόμοι της είναι μια συμφωνία μεταξύ των ανθρώπων, για να μη βλάπτονται και να μη βλάπτουν τους άλλους. Δεν υπάρχουν σταθεροί και αναλλοίωτοι κανόνες δικαίου, αλλά το δίκαιο μεταβάλλεται ανάλογα με τον τόπο και την εποχή. Όταν δηλαδή διαπιστώσουν οι άνθρωποι ότι ένας κανόνας δεν τους προστατεύει ικανοποιητικά και δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον να αδικήσει ένα συμπολίτη του, τότε ο κανόνας αυτός παύει να θεωρείται δίκαιος και αλλάζει ή καταργείται.
Συμφέρον της κοινωνίας είναι να προστατεύει τη συμφωνία αυτή και να τιμωρεί όποιον παραβαίνει τους νόμους και αδικεί.
Οι άνθρωποι λοιπόν παραμένουν δίκαιοι όχι από ένα αίσθημα δικαίου αλλά –αρχικά τουλάχιστον- από το φόβο της τιμωρίας. Αλλά, κι αν ακόμη δεν υπάρχει φόβος τιμωρίας για μια άδικη πράξη, ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι δίκαιος, γιατί «ο δίκαιος διατηρεί πλήρη αταραξία ψυχής, ενώ ο άδικος είναι γεμάτος από μεγάλη ταραχή».