Ο κυνισμός είχε μεγάλη διάδοση όχι μόνο στην ελληνική Ανατολή αλλά και στη ρωμαϊκή Δύση. Όμως σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε ο τρόπος ζωής των πρώτων κυνικών και σοφός δε θεωρήθηκε αυτός που απαρνείται κάθε ηδονή και περιφρονεί κάθε κοινωνική σύμβαση, αλλά αυτός που προσαρμόζεται στις καταστάσεις της ζωής, χωρίς να παραπονιέται.
Οι κυνικοί όμως δεν έπαψαν ποτέ να υπερασπίζονται τον κοσμοπολιτισμό και να αρνούνται -στη θεωρία τουλάχιστον- τον πολιτισμό, την πίστη σε θεούς και τις κοινωνικές αξίες και τους θεσμούς. Μάλιστα σε αυτούς οφείλεται και η ανάπτυξη νέων γραμματειακών ειδών, της διατριβής και της σάτιρας. Διατριβές για τη σκλαβιά, τα έθιμα της ταφής κτλ., με ύφος πάντα σαρκαστικό, έγραψε ο Βίωνας ο Βορυσθενίτης (3ος αι. π.Χ.), ενώ έμμετρες σάτιρες έγραψε ο Μένιππος από τα Γάδαρα (3ος αι. π.Χ.).
Οι κυνικοί επηρέασαν όλα τα μεταγενέστερα φιλοσοφικά ρεύματα, ιδιαίτερα το στωικισμό. Μάλιστα, ο ιδρυτής της στωικής φιλοσοφίας, ο Ζήνων, από το Κίτιο της Κύπρου, είχε δάσκαλο τον κυνικό φιλόσοφο Κράτη.
Τον 1ο και 2ο αι. μ.Χ. ο κυνισμός έγινε μόδα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία· σπουδαίοι κυνικοί της εποχής ήσαν ο Δημώνακτας (50-150 μ.Χ.) και ο περίφημος ρήτορας Δίωνας ο Χρυσόστομος (40-120 μ.Χ.), που όμως στράφηκε τελικά στη στωική φιλοσοφία.