Ο νεοπλατωνισμός είναι η κυρίαρχη φιλοσοφική σχολή του ειδωλολατρικού κόσμου από τον 3ο μ.Χ. αιώνα ως το 529 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός διέταξε το κλείσιμο όλων των φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας.

Υιοθετεί βασικές ιδέες της πλατωνικής φιλοσοφίας (π.χ. διάκριση αισθητού κόσμου και κόσμου των νοητών) αλλά και διδάγματα από τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα και τους στωικούς.

Ο νεοπλατωνισμός προσπαθεί να ικανοποιήσει όχι μόνο τις φιλοσοφικές ανησυχίες αλλά και τις θρησκευτικές ανάγκες των ανθρώπων της εποχής, διακηρύσσοντας ότι ο άνθρωπος μπορεί να πλησιάσει το Θεό.