Ο νεοπλατωνισμός είχε μεγάλη διάδοση, αφού, όπως και ο χριστιανισμός ανταποκρινόταν στις βαθύτερες ανάγκες των ανθρώπων της εποχής, που ποθούσαν τη λύτρωση από τα βάσανά τους μέσω μιας μεταφυσικής δύναμης (είτε αυτή ήταν το Εν του Πλωτίνου, είτε ο Θεός των Χριστιανών). Στην Πέργαμο, στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα συνεχίστηκε η παράδοση του Πλωτίνου. Νεοπλατωνική υπήρξε και η φιλόσοφος Υπατία, την οποία δολοφόνησε το 415 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια ο χριστιανικός όχλος. Στην Αθήνα το τέλος του νεοπλατωνισμού σήμανε, όταν ο Ιουστινιανός αποφάσισε το 529 μ.Χ. να κλείσει όλες τις φιλοσοφικές σχολές της πόλης. Τότε επτά Αθηναίοι φιλόσοφοι καταφύγανε στο βασιλιά της Περσίας και ζήτησαν εκεί άσυλο. Επιστρέψανε στην Αθήνα τέσσερα χρόνια αργότερα, όμως πλέον δεν ήταν δυνατή η συνέχιση της φιλοσοφικής παράδοσης.
Ο νεοπλατωνισμός επηρέασε πολύ τη φιλοσοφία του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Στη χριστιανική Δύση οι θεωρίες του Πλάτωνα και του Πλωτίνου επηρέασαν τον ιερό Αυγουστίνο (4ος-5ος αι.) και τους Γερμανούς μυστικιστές, όπως τον περίφημο Meister Eckhart/ Μάιστερ Έκχαρτ(13ος-14ος αι.). Στην επίδραση του νεοπλατωνισμού οφείλεται και η θεολογική άποψη ότι ο Θεός παραμένει άγνωστος στην ουσία του, ωστόσο γνωστός μέσα από τις ενέργειές του.
Την εποχή της ιταλικής Αναγέννησης ο λόγιος Marsilo Ficino/ Μαρσίλιο Φιτσίνο ιδρύει στη Φλωρεντία το 1459 την Πλατωνική Ακαδημία. Από αυτήν διαδίδεται ο πλατωνισμός σε όλη την Ευρώπη. Στην Αγγλία ιδρύεται επίσης μια πλατωνική φιλοσοφική σχολή στο Cambridge. Στην πραγματικότητα όμως ο πλατωνισμός που επαγγέλλονταν οι σχολές αυτές ήταν ένα μίγμα πλατωνισμού και νεοπλατωνισμού.