ΕΝΑΣ ΧΡΗΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ
Όταν ήταν νέος, ο Ζήνωνας πήγε σε ένα μαντείο και ρώτησε τι πρέπει να κάνει. Η απάντηση που πήρε ήταν: «Να πας στους νεκρούς». Στην αρχή δεν κατάλαβε, ύστερα όμως αντιλήφθηκε ότι ο λόγος αυτός ήταν προτροπή να μελετήσει τα βιβλία των νεκρών φιλοσόφων, όπως του Ηρακλείτου, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.

ΓΙΑΤΙ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ;
Ο Ζήνωνας έγινε μαθητής του κυνικού Κράτη. Βασικό δόγμα των κυνικών ήταν η περιφρόνηση όλων των αντιλήψεων και των αξιών της κοινωνίας. Ο Κράτης όμως παρατήρησε ότι ο Ζήνωνας ντρεπόταν. Για να τον κάνει να αποβάλει αυτό το αίσθημα, του έδωσε μια μέρα ένα πήλινο τσουκάλι με φακές και του έδωσε την εντολή να το πάει στον Κεραμεικό, περνώντας από την Αγορά, που την ώρα εκείνη ήταν γεμάτη κόσμο. Ο Ζήνωνας, που ντρεπόταν να κάνει μια τόσο «υποτιμητική» εργασία, πήρε το τσουκάλι, το κάλυψε με το χιτώνα του, για να μη φαίνεται, και ετοιμάστηκε να φύγει. Ο Κράτης τότε χτύπησε με τη μαγκούρα του το τσουκάλι, που έσπασε, και ο Ζήνωνας περιχύθηκε τις φακές. Γεμάτος ντροπή άρχισε να τρέχει, ενώ ο δάσκαλός του του φώναζε: «Πού πας, Φοινικόπουλο (Φοινικίδιον); Γιατί τρέχεις;»

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΝΑΥΑΓΗΣΑ, ΚΑΝΩ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
Λέγεται ότι ο Ζήνωνας, πριν να στραφεί στη φιλοσοφία, ασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου. Κάποτε ναυάγησε και έχασε όλη του την περιουσία. Ασχολήθηκε λοιπόν με τη φιλοσοφία και κατάλαβε πόσο μικρή αξία έχουν τα αγαθά. Συνήθιζε λοιπόν να λέει: «Τώρα που ναυάγησα, κάνω καλό ταξίδι».

ΓΡΑΦΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΣ ΤΟ ΞΥΛΟ
Ο Ζήνωνας δίδασκε ότι τα πάντα ρυθμίζονται από τη μοίρα, είναι «γραμμένα». Κάποτε ένας δούλος του έκλεψε και ο Ζήνωνας ετοιμάστηκε να τον χτυπήσει. Ο δούλος, για να δικαιολογηθεί είπε: «Ήταν γραφτό μου, αφεντικό, να κλέψω». Ο Ζήνωνας του απάντησε: «Και γραφτό σου είναι να φας ξύλο».