Για τους στωικούς οτιδήποτε υπάρχει είναι σωματικό, καταλαμβάνει δηλαδή ένα χώρο. Ακόμη και η θεότητα και η ανθρώπινη ψυχή αποτελούνται από κάτι σωματικό, έστω κι αν αυτό είναι κάτι πολύ λεπτό σαν την πνοή του ανέμου.
Το σύμπαν αρχικά αποτελείται από αδιαμόρφωτη ύλη (το πάσχον) και από το Λόγο (Θεό). Η ύλη δεν έχει καμία ιδιότητα πέρα από την ύπαρξη στο χώρο. Ο Λόγος όμως διαπερνά όλη την ύλη και προσδίδει σ’ αυτήν τις ιδιότητές της. Ο Λόγος ταυτίζεται με τη φωτιά. Εξαιτίας της η ύλη μετατρέπεται στα άλλα τρία βασικά στοιχεία, τον αέρα, τη γη και το νερό και δημιουργείται ο κόσμος μας. Με το πέρασμα όμως του καιρού τα στοιχεία επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση μέχρι που τελικά μετατρέπονται πάλι σε φωτιά (εκπύρωσις), γεγονός που σημαίνει και το τέλος του κόσμου. Μετά όμως αρχίζει πάλι η ίδια διαδικασία δημιουργίας του κόσμου που τελειώνει και πάλι με τη μετατροπή του σε φωτιά. Ο κύκλος αυτός γένεσης – καταστροφής του κόσμου είναι αέναος κι επειδή ακολουθεί πάντα τους ίδιους νόμους, όλοι αυτοί οι αμέτρητοι κόσμοι, που έρχονται ο ένας ύστερα από τον άλλο, είναι ακριβώς όμοιοι μεταξύ τους ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Ό,τι ζούμε π.χ. αυτή τη στιγμή, το έχουμε ξαναζήσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο άπειρες φορές στο παρελθόν και θα το ζήσουμε άπειρες φορές στο μέλλον.
Τα πάντα τα διαπερνά ο Λόγος, ή αλλιώς Θεός, ή Φύσις, ή Ειμαρμένη (Πεπρωμένο, Μοίρα) και τα πάντα λειτουργούν σύμφωνα με την πορεία που έχει καθορίσει αυτός.