Μετά το θάνατο του Πλάτωνα η φιλοσοφική σχολή, που είχε ιδρύσει, συνέχισε να λειτουργεί ως το 529 μ.Χ., όταν με διάταγμα του βυζαντινού αυτοκράτορα, έκλεισαν όλες οι εθνικές σχολές φιλοσοφίας. Ο τελευταίος σχολάρχης της Ακαδημίας, ο Δαμάσκιος, κατέφυγε με έξι μαθητές του στην αυλή του Πέρση βασιλιά Χοσρόη. Λίγο αργότερα επέστρεψαν στη βυζαντινή αυτοκρατορία και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μεσοποταμίας.
Από εκεί και μέσω συριακών και αραβικών μεταφράσεων διαδόθηκε ο πλατωνισμός και επέδρασε στην αραβική φιλοσοφία. Οι μεγάλοι φιλόσοφοι Αλ-Κίντι (9ος αι.), Αλ-Φαραμπί (9ος-10ος αι.) και Ιμπν Ρουσντ (στη Δύση γνωστός ως Αβικέννας) (12ος αι.) υπήρξαν μελετητές και θαυμαστές του πλατωνικού έργου.
Στο ίδιο το Βυζάντιο πολλοί χριστιανοί πατέρες της εκκλησίας, όπως ο Ιουστίνος (2ος αι.), ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αι.), ο Ωριγένης (2ος-3ος αι.), ο Μέγας Βασίλειος (4ος αι.), επηρεάστηκαν από την πλατωνική θεωρία και τα πλατωνικά δόγματα θεωρήθηκαν ως «προϋποτυπώσεις» της διδασκαλίας των ευαγγελίων. Αργότερα παρουσιάστηκαν επιφανείς λόγιοι πλατωνιστές όπως ο Αρέθας (9ος-10ος αι.), ο Μιχαήλ Ψελλός (11ος αι.) και ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων (14ος-15ος αι.).
Στη χριστιανική Δύση οι θεωρίες του Πλάτωνα επηρέασαν τον ιερό Αυγουστίνο (4ος-5ος αι.), τον Άγγλο φιλόσοφο Roger Bacon (12ος αι.) και τους Γερμανούς μυστικιστές, όπως τον περίφημο Meister Eckhart (13ος-14ος αι.).
Την εποχή της ιταλικής Αναγέννησης ο λόγιος Marsilo Ficino ιδρύει στη Φλωρεντία το 1459 την Πλατωνική Ακαδημία. Από αυτήν διαδίδεται ο πλατωνσμός σε όλη την Ευρώπη. Στην Αγγλία ιδρύεται επίσης μια πλατωνική φιλοσοφική σχολή στο Cambridge.
H σκέψη του Πλάτωνα επηρεάζει και τη νεότερη φιλοσοφία (Descartes/Καρτέσιο, Leibniz/Λάιμπνιτς, Hegel / Έγελο). Για κάποιους σύγχρονους φιλοσόφους, όπως ο Karl Popper, η πλατωνική θεωρία για την πολιτεία επηρέασε με αρνητικό τρόπο τη δυτική φιλοσοφία και προετοίμασε το δρόμο για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Πάντως η επίδραση του Πλάτωνα παραμένει και σήμερα αμείωτη και φαίνεται να δικαιώνεται ο φιλόσοφος Alfred North Whitehead, που δήλωσε ότι το σύνολο της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας συνίσταται από υποσημειώσεις στο πλατωνικό έργο.