|
Ο Πλάτωνας λοιπόν δέχεται ένα δυϊσμό, ότι δηλαδή
υπάρχουν δύο διαφορετικοί κόσμοι:
α. ένας ανώτερος,
ο κόσμος των νοητών, των Ιδεών,
όπου τα όντα είναι αιώνια, αγέννητα,
αμετάβλητα και αθάνατα
και
β. ένας κατώτερος
κόσμος, ο κόσμος που ζούμε, ο κόσμος των αισθητών,
όπου τα πάντα μεταβάλλονται, είναι γεννητά,
φθαρτά και θνητά.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Πλάτωνας κατόρθωσε από τη μια
να συνδυάσει και να συμβιβάσει δύο ριζικά αντιτιθέμενες
φιλοσοφικές απόψεις:
α, του Παρμενίδη,
που υποστήριζε την έλλειψη μεταβολής και κίνησης και
β. του Ηρακλείτου,
που διακήρυσσε ότι ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ.
Από την άλλη μεριά θεμελιώνει τη γνώση και την ηθική
του σε σταθερά θεμέλια, που είναι οι Ιδέες.
|
|
