Δεν είναι αλήθεια ότι η συμμετοχή στην ίδια χαρά και στην
ίδια λύπη συνδέει, όταν δηλαδή κατά το δυνατόν όλοι οι πολίτες
αισθάνονται λίγο-πολύ την ίδια χαρά και την ίδια λύπη για
κάτι που έγινε και για κάτι που χάθηκε;
Ασφαλώς, είπε.
Και απεναντίας, η διαφοροποίηση του ενός από τον άλλο σε τέτοια
πράγματα δεν διαλύει την πόλη, όταν οι μισοί είναι περίλυποι
κι οι άλλοι μισοί πασιχαρείς για τα ίδια ακριβώς πράγματα
που έχουν συμβεί στην πόλη και στους πολίτες;
Αμφιβάλλεις;
Παραδέχεσαι ότι αιτία γι' αυτή την κατάσταση είναι τούτο,
όταν δηλαδή οι φράσεις 'το δικό μου' ή το 'δεν είναι δικό
μου' δεν προφέρονται μ' ένα στόμα στην πόλη; Και το ίδιο πάλι
σχετικά με το 'ξένο';
Ναι, πραγματικά.
Συμφωνείς, έτσι, ότι με τον πιο καλό τρόπο κυβερνιέται μια
πολιτεία στην οποία όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες συνδέουν
τις φράσεις 'είναι δικό μου' ή 'δεν είναι δικό μου' με το
αυτό πράγμα και υπό την αυτή έννοια;
Και πολύ μάλιστα.
Και δεν είναι αυτή η πολιτεία, η οποία παρουσιάζει τη μεγαλύτερη
εγγύτητα με την κατάσταση ενός ανθρώπου; Λόγου χάριν, όταν
χτυπήσουμε στο δάχτυλο, ολόκληρη η κοινότητα που διαπερνά
το σώμα και την ψυχή και είναι οργανωμένη σε ένα σύνθετο σύστημα,
στο σύστημα του κυρίαρχου στοιχείου της κοινότητας, το αντιλαμβάνεται
στη στιγμή και υποφέρει αμέσως ολόκληρη, παρόλο ότι ο πόνος
χτύπησε μόνο ένα μέρος της, και λέμε έτσι τότε ότι τον άνθρωπο
τον πονάει το δάχτυλο του· και το ίδιο δεν λέμε για οποιοδήποτε
άλλο μέρος του ανθρώπινου σώματος —για τον πόνο, όταν υποφέρει,
και για την ευχαρίστηση που αισθάνεται, όταν πάει να γίνει
καλά;
Το ίδιο, είπε· κι όσο γι' αυτό που ρωτάς, πράγματι πιο κοντά
σ' αυτή την κατάσταση είναι η πολιτεία πού κυβερνιέται με
τον καλύτερο τρόπο.
|