[Πλάτων, Πολιτεία 540a-c, μτφρ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος].
Κι όταν γίνουν πενήντα χρονών, όσοι θα έχουν βγει σώοι από όλα
αυτά και θα έχουν αποδειχτεί άριστοι από κάθε άποψη, στα πρακτικά
ζητήματα και στις επιστήμες, πρέπει να οδηγηθούν πια στον τελευταίο
αναβαθμό και να αναγκαστούν, σηκώνοντας ψηλά τα μάτια τα λαμπερά
της ψυχής τους να τα κατευθύνουν σ' αυτό που χαρίζει σε όλους
και σε όλα το φως και να αντικρίσουν το Αγαθό στην καθεαυτότητά
του, κι έχοντας εκείνο ως υπόδειγμα στην υπόλοιπη ζωή τους,
να στολίσουν την πόλη, τους πολίτες και τον εαυτό τους, καθένας
με τη σειρά του. Τον περισσότερο χρόνο τους θα τον αφιερώνουν
στη φιλοσοφία, όταν όμως έρθει η σειρά τους, θα κοπιάζουν και
για τα ζητήματα του κράτους και θα αναλαμβάνουν αξιώματα για
χάρη της πόλης θεωρώντας αυτή τη δραστηριότητά τους όχι κάτι
όμορφο αλλά κάτι αναγκαίο — και εκπαιδεύοντας συνεχώς κατά τον
ίδιο τρόπο άλλους, για να τους αφήσουν στη δική τους θέση ως
φύλακες της πόλης, θα φύγουν να πάνε να μείνουν στα νησιά των
μακάρων. Η πόλη θα φτιάξει γι' αυτούς μνημεία και θα καθιερώσει
θυσίες με δημόσια δαπάνη, θεωρώντας τους, αν το επιτρέψει και
η Πυθία, ημίθεους, διαφορετικά ευτυχισμένους και θεϊκούς.
|