[Μιλάει ο Αλκιβιάδης] Όταν όμως ακούει κανένας εσένα να
μιλάς ή κάποιον άλλον να διηγιέται όσα εσύ είπες, έστω κι
αν είναι ολότελ' ασήμαντος αυτός που τα λέει, είτε γυναίκα
είν’ αυτή που τ' ακούει, είτε άντρας, είτε παιδί, όλοι μένουμ'
εκστατικοί κι αιχμαλωτισμένοι! Εγώ π.χ., αγαπητοί μου, αν
δεν φοβόμουνα μήπως νομίσετε πως είμαι ολότελα μεθυσμένος,
θα σας ιστορούσα με όρκο, τι συγκινήσεις έχω δοκιμάσει ο
ίδιος απ’ τα λογία του και τι δοκιμάζω ακόμα και τώρα! Να,
σαν τον ακούω, χοροπηδάει η καρδιά μου πιο πολύ χι από κείνων
πού χορεύουν τον παράφορο χορό των κορυβάντων, κι απ' τα
λόγια του δάκρυα κυλάνε στα μάτια μου. Και βλέπω κι άλλους
πάρα πολλούς τα ίδια να παθαίνουν. Αντίθετα, σαν άκουα τον
Περικλή και τους άλλους φημισμένους ρήτορες, εσχημάτιζα,
βέβαια, τη γνώμη πως μιλούσαν ωραία, μα δεν είχα ποτέ δοκιμάσει
παρόμοια συγκίνηση, ούτε ταραζόταν η ψυχή μου, ούτε κι αγανακτούσε
με τη σκέψη πως βρισκόμουνα σε κατάσταση ανδράποδου!
Σημείωση:
Κορύβαντες ήσαν οι ιερείς της Μεγάλης θεάς (Κυβέλης) της
Φρυγίας' καθώς χόρευαν με τη συνοδεία αυλών, κάτω από την
επίδραση της θρησκοληψίας και της υποβλητικής μουσικής,
έπεφταν σε μιαν ιδιόμορφη κατάσταση βακχείας, ψυχικής αναταραχής
και εκστάσεως.