[Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 32a – e, μτφρ. Ιγνάτιος
Σακαλής, εκδ. Βικελαίας δημοτικής Βιβλιοθήκης, Ηράκλειο.]
Ακούστε λοιπόν τι μου έχει τύχει, για να καταλάβετε ότι δε
θα υποχωρήσω σε κανέναν αντίθετα με το δίκαιο από φόβο του
θανάτου ακόμα κι αν μη υποχωρώντας υπογράφω την καταστροφή
μου. θα σας αναφέρω πράγματα ενοχλητικά και δικηγορίστικα,
είναι όμως αληθινά. Δεν άσκησα, πολίτες Αθηναίοι, ποτέ κανένα
αξίωμα μέσα στην πόλη, μόνο που έγινα βουλευτής. Έτυχε τότε
να πρυτανεύει ή φυλή μας, ή Αντιοχίς, όταν εσείς αποφασίσατε
να δικαστούν σε μια δίκη οι δέκα στρατηγοί που δε μάζεψαν
τους νεκρούς της ναυμαχίας, απόφαση παράνομη, όπως παραδεχτήκατε
όλοι αργότερα. Τότε εγώ μονάχα από όλους τους πρυτάνεις είχα
αντίθετη γνώμη, να μην κάνομε τίποτε παρά τους νόμους και
ψήφισα αντίθετα. Κι ενώ οι ρήτορες ήταν έτοιμοι να μου απαγγείλουν
κατηγορία και να με οδηγήσουν στη φυλακή κι εσείς τους ενθαρρύνατε
και χαλούσατε τον κόσμο, εγώ ήμουν αποφασισμένος ότι έπρεπε
ν' αναλάβω αυτόν τον κίνδυνο έχοντας μαζί μου το νόμο και
το δίκαιο παρά να συμφωνήσω μαζί σας από φόβο της φυλακής
και του θανάτου τη στιγμή πού αυτό που ζητούσατε δεν ήταν
δίκαιο. Αυτά γίνονταν ενώ ή πόλη μας είχε ακόμη δημοκρατία.
Όταν εγκαταστάθηκε ή ολιγαρχία, με κάλεσαν πάλι οι τριάκοντα
μαζί με άλλους τέσσερις στη Θόλο και μας δίνουν διαταγή να
φέρομε από τη Σαλαμίνα το Λέοντα το Σαλαμίνιο, για να τον
θανατώσουν. Παρόμοιες διαταγές, όπως είναι γνωστό, έδιναν
εκείνοι και σ' άλλους πολλούς, να βαρύνουν με ενοχή όσο το
δυνατό περισσότερους πολίτες. Τότε έδειξα με έργα πάλι και
όχι με λόγια, ότι εγώ για το θάνατο δε δίνω, αν και δεν είναι
πολύ ευγενικό να το πω, ούτε πεντάρα· μ' ενδιαφέρει όμως απόλυτα
τούτο, να μην κάνω κανένα άδικο και ανόσιο. Η κυβέρνηση εκείνη
δε με τρόμαξε εμένα, κι ας ήταν τόσο σκληρή, ώστε να κάνω
κάτι άδικο. Όταν βγήκαμε από τη Θόλο, οι τέσσερις πήγαν στη
Σαλαμίνα κι έφεραν το Λέοντα, εγώ τράβηξα γραμμή για το σπίτι
μου. Και ίσως γι' αυτό να με θανάτωναν, αν δεν έπεφτε σύντομα
ή τυραννία.
|