Γεννήθηκε στους Λεοντίνους της Σικελίας, και γρήγορα απόκτησε μεγάλη φήμη ως δάσκαλος της ρητορικής τέχνης. Όπως και οι άλλοι σοφιστές γυρνούσε στις διάφορες πόλεις, όπου έκανε επίδειξη της τέχνης του και δίδασκε τους νέους έναντι αμοιβής. Είχε ιδιαίτερη ικανότητα στο να αυτοσχεδιάζει και να προκαλεί στο ακροατήριό του ερωτήσεις στις οποίες έδινε αμέσως απάντηση.
Το 427 η πόλη του τον έστειλε στην Αθήνα ως πρεσβευτή και ο Γοργίας εντυπωσίασε τους Αθηναίους με το λόγο του και κέρδισε πολλά χρήματα με τις επιδείξεις της τέχνης του.
Αργότερα ταξίδεψε και σε άλλες πόλεις. Πέθανε σε βαθιά γεράματα.
Γνωστά έργα του:
α. Ελένης εγκώμιον
β. Υπέρ Παλαμήδους Απολογία
Στα έργα αυτά, τα οποία σώζονται, ο Γοργίας προσπαθεί με λογικά επιχειρήματα (εικότα) να αποσείσει τα επιβαρυντικά για τους κατηγορούμενους στοιχεία.
γ. Περί του μη όντος ή περί φύσεως. Στο έργο αυτό, που δυστυχώς δε σώθηκε ως τις μέρες μας, αντικρούει τον Παρμενίδη και ισχυρίζεται ότι:
1. τίποτε δεν υπάρχει
2. κι αν υπήρχε, δε θα μπορούσαμε να το γνωρίσουμε
3. κι αν ακόμη θα μπορούσαμε να το γνωρίσουμε, δε θα μπορούσαμε μέσω του λόγου να μεταδώσουμε σε άλλους αυτή μας τη γνώση.
Πρόθεση του Γοργία ήταν να κάνει τους μαθητές του ικανούς να πείθουν τους συνομιλητές τους.Το μέσο για την επιτυχία αυτού του σκοπού ήταν ο λόγος (η ρητορική ικανότητα, η πειθώ διά του λόγου). Κατά τη γνώμη του ο λόγος ήταν ο βασιλιάς των επιστημών, αφού μόνο όποιος τον κατέχει μπορεί να χρησιμοποιήσει και τις άλλες γνώσεις του· σε τι θα χρησίμευαν –λέγει- οι ιατρικές γνώσεις, αν ο γιατρός δεν μπορούσε να πείσει τον ασθενή του να εγχειριστεί ή να πάρει κάποιο φάρμακο;
Κατηγορήθηκε ο Γοργίας, όπως και οι υπόλοιποι σοφιστές, πως η ρητορική ικανότητα θα μπορούσε να γίνει όπλο στα χέρια των κακών. Κάτι τέτοιο όμως δεν επεδίωκαν σε καμία περίπτωση οι σοφιστές, που τόνιζαν ότι δεν ευθύνεται ο δάσκαλος, όταν ένας μαθητής χρησιμοποιεί όσα του έμαθε, για να κάνει κακό.