Οι γυναίκες κατέχουν μία ξεχωριστή θέση στο έργο του Όμηρου.

Ο γέρο - ποιητής δείχνει να είναι πολύ ευαίσθητος στην ομορφιά τους και στη γοητεία τους. Το έργο του πλημμυρίζεται από έναν ενθουσιασμό γι' αυτές ή από μία ευμενή συγκατάβαση ή από ένα είδος οίκτου, που καμιά φορά έχει μία απόχρωση ειρωνείας.

Τι αξιοθαύμαστη πινακοθήκη διαφόρων και ποικίλων αποχρώσεων γυναικείων πορτραίτων!

Η Nαυσικά, που ακτινoβoλεί μία σεμνή χάρη, αυθορμητισμό, νεανική απλότητα, αξεπέραστος τύπος της νέας παρθένου.

Η Αρήτη, τέλεια οικοδέσποινα, καταδεκτική και αξιοπρεπής με φυσική επιβλητικότητα, σύμβουλος πολύτιμος για. το σύζυγό της, που της δείχνει αγάπη και σεβασμό.

Η Πηνελόπη, σύμβολο της ανήσυχης και λίγο δακρύβρεχτης πιστότητας, που ζει με την ανάμνηση και την ελπίδα, πανούργα, ευαίσθητη, υπομονετική και σταθερή, ενστιχτώδικα δύσπιστη μπροστά στη διαβλεπόμενη ευτυχία, που τελικά είναι γραμμένο να την ξαναβρεί.

Η Ελένη, γυναικείο μυστήριο που το φωτοστέφανο της ομορφιάς της και της φυσικής της ευγένειας, την προφυλάσσει από κάθε μικροπρέπεια κι όταν βρίσκεται μέσα στην αναταραχή του πάθους και όταν απολαμβάνει την ηρεμία του ξανακερδισμένου σπιτιού της.

Η Ανδρομάχη, η αγαπητή σύζυγος, που είναι εκστατική από θαυμασμό και φόβο για τον ήρωά της.

Η Eυρύκλεια, η γριά οικονόμα, γεμάτη μεμψίμοιρη στοργή και αφοσίωση.

Και ας μην ξεχνάμε τις θεές, τις οποίες ο Όμηρος παρουσιάζει με ιδιότητες τόσο θεϊκές όσο και ανθρώπινες: έχουν προτερήματα, ελαττώματα, πάθη, μίση αλλά και υπεράνθρωπες δυνάμεις.

Η Αθηνά, καταπληκτικά πιστή στους εκλεκτούς της και εξαιρετικά λογική, μεροληπτική, αλλά και επιβλητική, αδιάλλακτη και τελείως στερημένη ευαισθησίας.

Η Ήρα, σύζυγος ζηλότυπη, δηκτική και δύστροπη, μα ορισμένες φορές γοητευτική κι ακόμη, όταν το επεδίωκε, επιθυμητή.

Τέλος, η Αφροδίτη, σύνθεση όλων των φυσικών θελγήτρων, αλλά έκλυτη, κακιά, αναιδής και υπερβολικά ανόητη.

Στις θείες ηρωίδες της εποποιίας του ο Όμηρος δεν φαίνεται να επιφυλάσσει έστω και μέρος της εύνοιας, που παραχωρεί αρκετά πρόθυμα στις θνητές και σ' αυτές που παίζουν δεύτερους ρόλους, όπως στη φιλόστοργη Θέτιδα ή στην αξιαγάπητη Χάρι, τη δεύτερη γυναίκα του Ήφαιστου, η οποία προσφέρει στον ανάπηρο σύζυγό της, που βρισκόταν στο περιθώριο του ωραίου κόσμου του Ολύμπου, μία ευτυχισμένη και ήρεμη ζωή.

Αιμ. Μιρώ, Η καθημερινή ζωή στην εποχή του Ομήρου, εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1987, σελ. 205-206.