| |
Ο Διγενής ψυχομαχεί κι η γη τόνε τρομάσει.
Βροντά και αστράφτει ο ουρανός και σειέτ' ο απάνω κόσμος
κι ο κάτω κόσμος άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια,
κι η πλάκα τον ανατριχιά πως θα τονε σκεπάσει,
πως θα σκεπάσει τον αητό τσή γης τον αντρειωμένο.
Σπίτι δεν τον εσκέπαζε σπήλιο δεν τον εχώρει,
τα όρη εδιασκέλιζε, βουνού κορφές επήδα,
χαράκι' αμαδολόγανε και ριζιμιά ξεκούνειε.
Στο βίτσιμά πιάνε πουλιά, στο πέταμα γεράκια,
στα γλάκιο και στο πήδημα τα λάφια και τ' αγρίμια.
|
|