Να 'μουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα του ψήλου,
ν' αγνάτευα κατ' την Φραγκιά το έρημο το Θιάκι,
ν' ακουρμαστώ τη Λούκαινα, τη μαύρη τη Διαλέτα,
πώς κλαίει, πώς μοιριολογάει, πώς χύνει μαύρα δάκρυα.
Σαν την τρυγόνα χλίβεται, σαν το παπί μαδιέται,
σαν του κοράκου τα φτερά μαυρίζει η φορεσιά της.