Αγνάντεψα κατάκαμπα κι είδα 'να κυπαρίσσι, 
το Μάη ανοίγει σα δεντρί, το θεριστή σαν κλήμα. 
Κάνει σταφύλι ροζακί, κρασί κι είναι φαρμάκι, 
κι όποιος το κόψει κόβεται, κι όποιος το φάει πεθαίνει, 
κι όποιος το πρωτομυριστεί, κλήρα δεν αποχταίνει. 
Να είχε το φάει και η μάνα σου, να μη 'χε κάμει εσένα.