«Αντίθετα από την Ιλιάδα, στην Οδύσσεια οι θεοί έχουν πολύ μικρότερο ρόλο. Παίρνουν, βέβαια, μέρος στην εξέλιξη του έργου, αλλά με την εξαίρεση της Αθηνάς, η σύνδεσή τους με την πλοκή είναι πιο χαλαρή. Η ιδέα της συνέλευσης των θεών στο α και στο ε της Οδύσσειας - που είναι και οι μόνες σκηνές θεών στο έπος αυτό - είναι φανερά παρμένη από την Ιλιάδα. Αλλά οι θορυβώδεις διαμάχες των Ολυμπίων στην Ιλιάδα είναι ολότελα αντίθετες από τη γεμάτη ηρεμία και θείο μεγαλείο συνέλευση της Οδύσσειας. Στο έπος αυτό ο Δίας, που προεδρεύει πάντα στη συνέλευση των θεών, δεν επιβάλλει τη δύναμή του με απειλές ή με τη βία. Γεμάτος αξιοπρέπεια, προσωποποιεί την παγκόσμια ηθική συνείδηση και αρχίζει το λόγο του για τον Οδυσσέα με μια γενική σκέψη πάνω στο πρόβλημα της ανθρώπινης δυστυχίας και στη στενή σχέση που συνδέει τη μοίρα των ανθρώπων με τα λάθη τους. Στην Οδύσσεια τονίζεται με έμφαση ότι οι θεοί δεν είναι οι αίτιοι της δυστυχίας των ανθρώπων, ότι τιμούν τη δικαιοσύνη, και ότι οι κακοί τιμωρούνται. Σ' ολόκληρη την Οδύσσεια είναι φανερή η προσπάθεια να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά των θεών απέναντι στον άνθρωπο. Ένα θρησκευτικό και ηθικό ιδανικό κατευθύνει το μύθο που πλέκεται γύρω από τις περιπλανήσεις του Οδυσσέα και στην ατασθαλία των μνηστήρων, που τελικά τους οδηγεί στον όλεθρο».