Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ, μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και τώρα κάθημαι και απελπίζομαι εδώ. Με τρώγει την καρδίαν και τον νουν αυτή η τύχη, διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. Α, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μη προσέξω; Αλλά δεν ήκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον: Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.