Ο παγετώνας σχηματίζεται όταν το χιόνι που συσσωρεύεται σε μια περιοχή κατά τη διάρκεια του χρόνου κρυσταλλώνεται σε πάγο και αρχίζει να κινείται προς τα κάτω λόγω του βάρους του. Οι περισσότεροι παγετώνες βρίσκονται σε περιοχές με μεγάλες χιονοπτώσεις το χειμώνα και δροσερό, σύντομο καλοκαίρι. Αυτές οι συνθήκες εξασφαλίζουν ότι το χιόνι που συσσωρεύει το χειμώνα είναι πολύ περισσότερο από όσο χάνεται με την τήξη, την εξάτμιση ή την εξάχνωση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τέτοιες συνθήκες κλίματος επικρατούν στις πολικές και στις υψηλές ορεινές περιοχές (με υψόμετρο πάνω από 2000 μέτρα).

Οι παγετώνες καλύπτουν μόνο το 11% της επιφάνειας των ηπείρων. Παγετώνες βρίσκονται στους Πόλους, σχεδόν το 99% του πάγου των παγετώνων είναι εκεί, αλλά υπάρχουν σε όλες τις ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής και των νησιών της Ωκεανίας Παπούα - Νέα Γουϊνέα και Νέα Ζηλανδία. Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι παγετώνων, οι παγετώνες κοιλάδων και οι ηπειρωτικοί παγετώνες (γνωστοί ως παγετωνικά καλύμματα ή καλύμματα πάγου).

Οι ηπειρωτικοί παγετώνες είναι μεγαλύτεροι και καλύπτουν τεράστιες περιοχές. Ουσιαστικά ολόκληρη η Ανταρκτική, με έκταση μεγαλύτερη από 14 εκατομμύρια km², καλύπτεται από ένα κάλυμμα πάγου με πάχος κατά μέσο όρο περίπου 2000 μέτρων. Στο Βόρειο ημισφαίριο το κάλυμμα πάγου της Γροιλανδίας καλύπτει έκταση πάνω από 1,8 εκατομμύρια km² με μέγιστο πάχος 3350 μέτρα. Επίσης παγετώνες καταλαμβάνουν μεγάλα τμήματα του Καναδά και της Αλάσκας. Οι παγετώνες κοιλάδων είναι «ρεύματα» πάγου που γλιστρούν στις πλαγιές των ορεινών κοιλάδων συνήθως με τη μορφή ταινιών. Υπάρχουν στα Ιμαλάϊα, στις Άλπεις, στα Βραχώδη όρη και σε άλλες υψηλές οροσειρές του κόσμου.

Οι μεταβολές στην ποσότητα του πάγου των παγετώνων έχουν μεγάλη σημασία για τον άνθρωπο επειδή, λόγου χάρη, το λιώσιμο των πάγων θα ανύψωνε τη στάθμη των ωκεανών με δυσμενή επακόλουθα για τις παραθαλάσσιες πόλεις.