Η ποσότητα της ακτινοβολίας που παγιδεύεται από τα λεγόμενα "αέρια του θερμοκηπίου" είναι ανάλογη προς την ποσότητα αυτών των αερίων στην ατμόσφαιρα. Επίσης, έρευνες για την εξέλιξη του κλίματος της Γης δείχνουν τη στενή σύνδεση της θερμοκρασίας και της ποσότητας του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρα.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια η ποσότητα του CO2 στην ατμόσφαιρα αυξάνεται κατά 1% κάθε χρόνο, ενώ ήταν σταθερή για 10 000 χρόνια! Υπολογίζεται ότι, σήμερα, κάθε χρόνο εκπέμπονται 25 δις τόνοι CO2. Μέχρι το έτος 2020, η ποσότητα αυτή αναμένεται να διπλασιαστεί, με αποτέλεσμα να έχουμε μία αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της Γης.
Όμως, μια τέτοια αύξηση σχεδόν θα ολοκληρώσει το λιώσιμο των πάγων στις πολικές περιοχές κι όπου αλλού στην ξηρά. Με το λιώσιμο των πάγων θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας και θα χαθούν κάτω από την επιφάνεια των νερών ολόκληρα νησιά και παραθαλάσσιες περιοχές. Εδώ και χρόνια το
Διάγραμμα της θερμοκρασίας του αέρα
και της συγκέντρωσης διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Γης τα τελευταία 400 000 χρόνια.

 

Στις δύο φωτογραφίες φαίνεται το ίδιο τοπίο, της Παταγονίας στην Αργεντινή, φωτογραφημένο το 1928 (πάνω, ασπρόμαυρη φωτογραφία) και το 2004 (κάτω, έγχρωμη φωτογραφία). Είναι ολοφάνερη η αλλαγή του τοπίου από το λιώσιμο των πάγων ως συνέπεια του φαινομένου του θερμοκηπίου.
νησιωτικό σύμπλεγμα Τουβαλού στον Ειρηνικό Ωκεανό, με έκταση μόλις 24 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 11 500 κατοίκους, βυθίζεται σιγά-σιγά. Οι επιστήμονες, στην πρώτη Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον, το 1992, το χαρακτήρισαν σαν "πρώτο θύμα του φαινομένου του θερμοκηπίου".
Όμως, η τήξη των παγετώνων απειλεί και τον εφοδιασμό σε πόσιμο νερό δισεκατομμυρίων ανθρώπων, ιδιαίτερα στην Ασία και στη Λατινική Αμερική, όπου οι παγετώνες είναι σχεδόν η μόνη πηγή πόσιμου νερού για τις μεγάλες πόλεις κατά τις περιόδους της ξηρασίας, όπως συμβαίνει στη Βολιβία, το Περού και τον Ισημερινό.

Οι κλιματικές αλλαγές, πέρα από τις άλλες τους επιπτώσεις, θα σημάνουν και βαθύτατες αλλαγές στην οικονομική ζωή και δραστηριότητα σε όλες τις χώρες. Οι πρώτες και βασικές επιπτώσεις θα σημειωθούν στο είδος της παραγωγής και της απασχόλησης. Οι συχνές και ραγδαίες βροχοπτώσεις του χειμώνα και οι καλοκαιρινοί καύσωνες θα οδηγήσουν σε μια γεωργική, κτηνοτροφική και βιομηχανική παραγωγή που χρειάζεται συνεχή κάλυψη και προστασία με μηχανικά μέσα, ενώ οι εργασίες υπαίθρου θα ελαχιστοποιηθούν. Η γεωργική παραγωγή θα γίνεται μέσα σε θαλάμους, που θα θερμαίνονται το χειμώνα και θα ψύχονται το καλοκαίρι, το ίδιο και η κτηνοτροφική παραγωγή.
Επίσης, οι βιομηχανικές εργασίες υπαίθρου θα ελαχιστοποιηθούν, όπως, για παράδειγμα, οι οικοδομικές εργασίες και οι εργασίες έργων υποδομής και άλλα πολλά.

Αν, όμως, όλοι εξαναγκαστούμε να πειθαρχήσουμε στους κανόνες μιας συνετής διαχείρισης των φυσικών πόρων και εκπομπής καυσαερίων, ίσως αυτές οι μεγάλης έκτασης ανατροπές να μην έρθουν. Γιατί οι επιστήμονες είναι πια βέβαιοι ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα αποτελούν στο μέλλον τον κανόνα αν δεν ανακόψουμε την άνοδο της θερμοκρασίας με τη λήψη πολύ δραστικών μέτρων. Για το λόγο αυτό γίνονται προσπάθειες σε τοπικό και σε παγκόσμιο επίπεδο για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Όμως, οι προσπάθειες αυτές δεν είναι ακόμα αρκετές για να αναστρέψουν την εξέλιξη του φαινομένου του θερμοκηπίου.