Είναι βέβαιο ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήξεραν ότι ένα κομμάτι ήλεκτρου, όταν τρίβεται, αποκτά την ιδιότητα να έλκει ελαφρά αντικείμενα.
Ο Θαλής από τη Μίλητο, ένας από τους επτά σοφούς, τον 7ο αιώνα π.Χ. διατύπωσε την άποψη ότι αυτό οφείλονταν στην “ψυχή” του ήλεκτρου, οτιδήποτε κι αν σήμανε αυτό.

 

 


Το ήλεκτρο ή κεχριμπάρι είναι απολιθωμένο ρετσίνι κωνοφόρων δένδρων, που έζησαν στη Γη πριν εκατομμύρια χρόνια.
Ο Θαλής ο Μιλήσιος (δεξιά), μαζί με τον διεθνούς φήμης Έλληνα μαθηματικό Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, σε διπλό γραμματόσημο
του 1994.

Πολύ αργότερα, το 1600, ο Άγγλος Gilbert του Colchester, γιατρός της βασίλισσας Eλισάβετ Α΄, απέδειξε πειραματικά ότι και το γυαλί, το θειάφι, το κερί, το ρετσίνι και άλλα υλικά, όταν τρίβονται συμπεριφέρονται όπως το ήλεκτρο.
Για τα υλικά αυτά δημιούργησε το επίθετο “ ηλεκτρικά ” από την αντίστοιχη ελληνική λέξη.

Τότε, τα ηλεκτρικά φαινόμενα λόγω τριβής διασκέδαζαν (και προβλημάτιζαν) τον κόσμο, μα κανένας δε φαντάζονταν ότι, κάποτε, ο ηλεκτρισμός θα μεταμόρφωνε τη ζωή των ανθρώπων…