Στα 1780 ο Ιταλός Λουίτζι Γκαλβάνι (Luigi Galvani), καθηγητής της ανατομίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, εντελώς τυχαία παρατήρησε τη σύσπαση των μυών σε ποδαράκια (νεκρών) βατράχων, που ήταν κοντά σε γεννήτρια ηλεκτρικών φορτίων. Ο Γκαλβάνι πίστεψε ότι οι σπασμοί των μυών οφείλονταν σε ένα είδος ηλεκτρισμού που προέρχονταν από τους μύες των ζώων, το "ζωικό ηλεκτρισμό" δηλαδή. Τότε, πολλοί επιστήμονες προσπαθούσαν να επαναφέρουν στη ζωή οργανισμούς διοχετεύοντάς τους ηλεκτρισμό!

Ο Γκαλβάνι στην πραγματικότητα είχε ανακαλύψει το ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά δεν το είχε αντιληφθεί. Κάτι που κατάφερε ο Ιταλός Αλεσάντρο Βόλτα (Alessandro Volta), καθηγητής φυσικής στο πανεπιστήμιο της Παβία. Ο Βόλτα είχε αντιληφθεί ότι η πηγή του ηλεκτρισμού δεν ήταν τα βατραχοπόδαρα, αλλά τα δύο διαφορετικά μέταλλα με τα οποία βρίσκονταν σε επαφή, όταν κρέμονταν με χάλκινο γάντζο από το σιδερένιο ικρίωμα. Ο βάτραχος ήταν κυρίως ο ανιχνευτής του ρεύματος. Διαπιστώνοντας επίσης ο Βόλτα ότι ακουμπώντας δύο διαφορετικά μέταλλα στη γλώσσα του αισθανόταν μια περίεργη γεύση, οδηγήθηκε στο συμπέρασμα, ότι μπορούσε να δημιουργήσει ηλεκτρισμό, τοποθετώντας μαζί δύο κομμάτια διαφορετικών μετάλλων με υγρό ή μουσκεμένο ύφασμα ανάμεσά τους, μετατρέποντας τη χημική ενέργεια σε ηλεκτρική. Είχε επινοήσει την μπαταρία, ένα από τα θαύματα όλων των εποχών.

Ο Βόλτα κατασκεύασε το 1800 την πρώτη μπαταρία του κάνοντας ένα σάντουιτς ένα ζευγάρι με δίσκους από χαλκό (ή άργυρο) και ψευδάργυρο και με ένα δίσκο από ύφασμα (ή χαρτί) μουσκεμένο με αλατόνερο ανάμεσά τους, που επαναλαμβανόταν πολλές φορές. Τη συσκευή αυτή ονόμασε "στήλη" εξαιτίας του σχήματός της. Η διαφορά δυναμικού στους πόλους της στήλης είναι αποτέλεσμα της χημικής αντίδρασης του ψευδάργυρου με το αλατόνερο, που προκαλεί το διαχωρισμό των θετικών από τα αρνητικά φορτία. Έτσι, όταν με ένα σύρμα ένωνε τα άκρα της στήλης, το σύρμα διαρρέονταν από ηλεκτρικό ρεύμα για αρκετό χρόνο.