Το ξύλο της Εικόνας πρέπει να είναι ξύλο φυσικό, αληθινό (δρυς, καρυδιά, σφιντάμι κλπ.) και όχι συνθετικό, χάρμπορ, νοβοπάν κλπ. Πρέπει, κατά προτίμηση, να μην είναι τελείως επίπεδο, αλλά να έχει γύρω του περιθώριο 2-3 εκατοστών. Ο ξυλογλύπτης δηλαδή σκαλίζει βαθύτερα όλο το ξύλο, όπου θα ζωγραφιστεί η εικόνα κατά μισό έως ένα εκατοστό, αφήνοντας ολόγυρα ένα περιθώριο σε ψηλότερο επίπεδο.
Πάνω στο γνήσιο αυτό ξύλο, ο αγιογράφος δεν ζωγραφίζει απευθείας, αλλά αφού πρώτα κολλήσει ένα ύφασμα, κατά προτίμηση με αραιή ύφανση σαν γάζα, που έχει σκοπό να προφυλάξει το ζωγραφικό έργο από τη φυσική φθορά. Πάνω στο ύφασμα περνά ένα πυκνό παχύρρευστο ειδικό υλικό, που περιέχει συνήθως κόλλα, τσίγκο, στόκο και τιτάνιο ή γύψο σε ορισμένη αναλογία.