ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ - Μαθαίνω τους ΧΑΡΤΕΣ

Εκτύπωση: 11 απο 17

3. Ολυμπία
ΚΕΙΜΕΝΟ Α

Ολυμπία
(Τοπίο της ειρήνης και της μακαριότητας)

Ένα από τα μεγαλύτερα ιερά και όσια των αρχαίων προγόνων μας ήταν η Ολυμπία. Το τοπίο είναι πρόσχαρο, φωτεινό και ατάραχο, όπως ήταν και όλη η Ελλάδα τις πέντε ημέρες, που μαζεύονταν εκεί το άνθος από τα ελληνικά νιάτα, για να διεκδικήσει τον κότινο της νίκης, στους Ολυμπιακούς αγώνες. Κι αλήθεια, τις πέντε αυτές μέρες του Ιουλίου- κάθε τέσσερα χρόνια- ολόκληρη η Ελλάδα, σταματώντας τους πολέμους και τις φιλονικίες, πήγαινε εκεί σαν σε προσκύνημα – προσκύνημα της σωματικής ρώμης και της ειρηνικής δύναμης.
Οι αρχαίοι Έλληνες, που είχαν ισορροπήσει μέσα τους τη σωματική ομορφιά με την ψυχική αγαθότητα, είχαν υψώσει τη γυμναστική σε πραγματική λατρεία, γι’ αυτό και δε νοιάζονταν τόσο για ρεκόρ, όσο για τη συνολική άσκηση της φυλής, και περίμεναν από τη γυμναστική να φέρει «εύρυθμο υγεία» σε όλο το λαό. Γι’ αυτό, τα γυμναστήριά τους κατάμεστα από δένδρα και αγάλματα, είχαν και στοές, για να διδάσκουν στη σκιά τους οι φιλόσοφοι τους νέους, ύστερα από την άσκηση.
Όταν φτάσαμε-με μια συντροφιά- στην Ολυμπία, αμέσως ανέβηκα στην κορυφή του Κρόνιου λόφου, που τον τύλιγαν τώρα τα πεύκα, ενώ στα παλιά χρόνια τον σκέπαζαν οι αγριελιές, απ’ τις οποίες έκοβαν τα ατίμητα στεφάνια της νίκης, την ύψιστη τιμή- την τιμή να είσαι ολυμπιονίκης, και κοίταζα κάτω το ιερό της Άλτης. Τίποτα δεν απέμεινε σήμερα από την παλαιά Ολυμπία, παρά μονάχα το ατάραχο και μαγευτικό τοπίο της.
Τα ερείπια δε μιλούν για την περασμένη δόξα τους, όπως λόγου χάρη η Ακρόπολη. Οι κλεψιές των Ρωμαίων, οι επιδρομές των βαρβάρων, οι πλημμύρες του Αλφειού και του Κλαδέου και προπάντων ο φοβερός σεισμός του 555 μ.Χ. κατέστρεψαν όλα τα κτίρια, τους ναούς, τους βωμούς και τα αγάλματα. Σήμερα δε βλέπεις τίποτα, παρά τις βάσεις των οικοδομών.
Το πράσινο βασιλεύει παντού γύρω, σε όλους τους ενδιάμεσους τόπους: πεύκα, κυπαρίσσια, αμπέλια, αγριολούλουδα, αγριομέντες και χαμομήλια, που γεμίζουν τον αέρα με τις μοσχοπνοές τους και ανάμεσά τους οι ανθισμένες ροδοδάφνες, σωστές πυρκαγιές. Έχει κανείς το συναίσθημα ανάμεσα σε μια τέτοια φύση στην κάψα του καλοκαιριού ότι μια καλόγνωμη Θεότητα έχει απλώσει επάνω σ’ αυτή την πεδιάδα το φως του χαμόγελού της.
Ο Λυκούργος, λένε, κοντά στα άλλα αιώνια νομοθετήματα, οργάνωσε τελειωτικά τους Ολυμπιακούς αγώνες και όρισε «εκεχειρία» κατά τη διάρκειά τους. Το Ηραίον χτίστηκε πριν από το 1000 π.Χ. και η πρώτη Ολυμπιάδα άρχισε να λογαριάζεται από το 776. Επί χίλια χρόνια γίνονταν Ολυμπιακοί αγώνες και όταν έπαυσαν αυτοί, έπαυσε να ζει μαζί τους και ο πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας.
Την άλλη ημέρα το πρωί επισκεφτήκαμε το μουσείο της Ολυμπίας. Πλούσιο μουσείο, θαυμαστά είναι τα απομεινάρια από τα δύο αετώματα του ναού του Διός, που το ένα παριστάνει τη μάχη των Κενταύρων και των Λαπίθων, και το άλλο εικονίζει την προετοιμασία της αρματοδρομίας του Οινόμαου και Πέλοπα.
Από τα θαυμαστά γλυπτά του μουσείου της Ολυμπίας, δύο ξεχωρίζουν και αφήνουν κατάπληκτο τον επισκέπτη: η Νίκη του Παιωνίου και ο Ερμής του Πραξιτέλη. Η Νίκη παριστάνεται να κατεβαίνει θριαμβευτικά στη γη, ενώ οι πτυχές του χιτώνα της, σαν φτερούγες, φρενάρουν στον αέρα, για να ετοιμάσουν ομαλή την προσγείωση. Αν, όμως, η Νίκη του Παιωνίου δε μας δίνει όλο το μεγαλείο της, γιατί λείπει το πρόσωπό της και είναι σπασμένες οι περισσότερες πτυχές του μανδύα της, ο Ερμής του Πραξιτέλη διατηρείται σαν να βγήκε μόλις τώρα από το εργαστήρι του καλλιτέχνη. Κανένα ψεγάδι δε βλέπεις πουθενά και λες πως το μάρμαρο είναι έτοιμο να σου μιλήσει.
Βγήκαμε από το μουσείο θαμπωμένοι από το μεγαλείο και ασυναίσθητα μας ήρθε η σκέψη: Σαν τι τάχα θα ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, έργο του Φειδία, που το θαύμαζαν όλοι οι αρχαίοι Έλληνες; Κρίμα να χάνονται τέτοιοι θησαυροί, που ελάχιστες φορές τους αγγίζει το ανθρώπινο πνεύμα!

Διασκευή – Απόσπασμα
Γ.Κ.Μαυρίας, ‘Οι εκθέσεις μου’