ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΠΕΛΑΡΓΟΣ

Εκτύπωση: 7 απο 11

ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΙΣΑΒΟΥ

Η μεγαλοπρεπής εικόνα της έριδας των δυο βουνών παριστάνει την υπεροχή ενός βουνού έναντι ενός άλλου. Ωστόσο, ο αληθινός σκοπός του δημοτικού τραγουδιού είναι να επαινέσει ένα Θεσσαλό κλέφτη, αγνώστου ονόματος, που σκοτώθηκε πολεμώντας.

Ο Όλυμπος κι ο Κίσαβος, τα δυο βουνά μαλώνουν,
το ποιο να ρίξει τη βροχή, το ποιο να ρίξει χιόνι.
Ο Κίσαβος ρίχνει βροχή κι ο Όλυμπος το χιόνι.
Γυρίζει τότ’ ο Όλυμπος και λέγει του Κισάβου:
« Μη με μαλώνεις, Κίσαβε, μπρε τουρκοπατημένε,
που σε πατάει η Κονιαριά και οι Λαρσινοί αγάδες.
Εγώ είμ’ ο γέρος Όλυμπος, στον κόσμο ξακουσμένος.
Έχω σαρανταδυό κορφές κι εξήνταδυό βρυσούλες,
κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε κλαδί και κλέφτης.
Κι όταν το παίρν’ η άνοιξη κι ανοίγουν τα κλαδάκια,
γεμίζουν τα βουνά κλεφτιά και τα λαγκάδια σκλάβους.
Έχω και το χρυσόν αϊτό, το χρυσοπλουμισμένο,
Πάνω στην πέτρα κάθεται και με τον ήλιο λέγει:
« Ήλιε μ’ δεν κρους τ’ αποταχύ, μόν’ κρους το μεσημέρι,
να ζεσταθούν τα νύχια μου, τα νυχοπόδαρά μου».

Δημοτικό